“…I Was Never Written In Your Diary…”

Ah, eh…

Kanina lang pag-uwi ko, sumakay ako ng pedicab. May pinatabi sa aking lalaki na mukhang Israeli (o basta mukhang bumbay). Hindi mapigil sa sarili kong mag-isip na baka terorista ang nakasakay ko. Panay ang tingin ko sa balbas nyang tila ba kaka-ahit lang na tinubuan ule after 5 mins. Tangna kahit babae ako siguro, di ko gugustuhin yon. Basta, yun, kinabahan ako. Maraming pumasok sa isip ko: kung magrereply pa kaya siya? Kung mag wa-one-two-three nalang ako, o holdapin ko tong katabi ko. Pero natauhan ako nang isipin kong baka may bagong modus operandi ang mga terorista.

Inisip ko na sa higpit ng LRT at MRT ngayon ay pati na amoy ay pinapakialaman na. Yun siguro ang problema ng mga terorista ngayon kaya sa paghasik ng lagim e naisipan nilang wag nang pahirapan pa ang kanilang mga sarili. Kung pampublikong usapan lang ang pag-uusapan e andyan ang tricycle, jeep, taxi, school bus (imaginin mong isang grade 3 student and isang Israeli *puro balbas*) at ang higit sa lahat… ang pedicab.

Tinignan ko ule ang kanyang mahiwagang balbas. Di ako mapakali. Na-imagine kong ipapakita nya muna ang kanyang "bomb belt" at ngingiti pa sa akin ng parang nalilibugan. Habang ngumingiti siya ay umpisahan ko nang mag Sign of the Cross o ngitian ko na rin siya ng parang nandidiri habang pinpakyu. O di kaya’y habang ngumungiti siyang parang nalilibugan e pinapalo ko ng table tennis racket ang mukha niya habang pinapakyu. O pwede rin murahin ko ng, "tangna mo, salaam malayko inamo kukurukuku shishkebab shawarma" habang nginingitian ng parang nandidiri habang pinapakyu.

Pero napaisip akong kahit anong gawin ko e mapipindot nya ang button na nakakonekta sa kanyang "bomb belt". Dapat ko na bang isubo ang ‘bato’ at isigaw ang "shazaam". Kung kilala ko lang talaga si Super Inggo.

Pero natapos din ang tila ba torture na binigay sakin ng pedicab ni manong. Nakababa na rin ako sa wakas. Ayoko nang tumingin ule sa pedicab kung san nakasakay pa rin xa. Baka makita ko ule yung killer smile nya. Tangnang shet.

Hindi naman sa galit ako sa mga mukhang bumbay. Pero daig pa ang ilagay nyo ako sa kulungang puno ng leon. At di naman sa mali ang impression ko sa kanila. Talagang ayoko silang kasama. Pero hindi naman siguro habambuhay yun na hate ko sila (tangna taglish). Talagang ayoko lang talaga. Gets?

Oh, help me SI (Super Inggo). O anu, kung may HP para sa Harry Potter bakit di pwede ke Maikisig? Aber?

Naimagine ko tuloy yung habang binabaybay namin ang kahabaan ng nilalakbay namin e bigla nalang sasabog ang pedicab na sinasakyan namin. Makikita mo nalang pag andun ka ang nagliliparang ping-pong balls, putol na kamay, putol na ulo, lapis, bolpen, notebook (tangna nasabi na lahat ng nasa loob ng bag), wallet, condom (uy kay Israeli yun ah), at whiteboard marker.

At isa pang naisip ko e kung anu ang mangyayari na susunod. Syempre mamamatay ako. Iiyakan ba ako ng nanay ko? ng tatay ko? ng kapatid ko? o matutuwa pa sila at nawalan sila ng konsumisyon.

Iiyak kaya sina Carl, Jico, Victor, RJ, AC, Suede, Reg, Paul, Niki, Shean, Mae? Inuman nanaman ba sa burol ko? Yun lang…

This entry was posted on Tuesday, November 28th, 2006 at 6:39 am and is filed under Uncategorized. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.